پایگاه خبرگزاری جمهور 9 ثور 1398 ساعت 16:43 http://jomhornews.com/fa/article/115981/ -------------------------------------------------- عنوان : رهیافت برای صلح دایمی در کشور -------------------------------------------------- متن : نزدیک به دو دهه است که حرف ها و حدیث ها از صلح و آشتی در کشور، سرخط خبرهاست و هم چنان شورای پر مصرفی به نام شورای عالی صلح نیز سال هاست که تاسیس شده است، اما متاسفانه هیچ کاری مثبتی در راستای صلح انجام نیافته است. در این روزها نیز جرگه مشورتی صلح در حال برگزاری است این که آیا نتیجه مثبت خواهد داد یا منفی؟ زمان پاسخ می دهد و به نظر می رسد این هم ره به جایی نخواهد برد. پرسش اصلی این است که چرا ما از صلح دایمی محروم هستیم؟ در این نوشتار به برخی از این عوامل پرداخته شده است. فِقدان اراده ملی برای صلح. شکی نیست آن هایی که به اعمال ضدِ امنیت ملی دست می زنند و یا مقابل حکومت مرکزی سلاح بر می دارند، در میان جمع از مردم جا دارند؛ به این معنی که آنان از جایگاه و موقعیت اجتماعی برخوردارند. هستند در نقاط این کشور، افرادی که به مخالفان حکومت عشر و مالیات می دهند و آنان را کمک می کنند و اعتقاد دارند که آنان مجاهدان راه خدا هستند... از این نگاه، در روند صلح در کشور، ما با یک فقدان اراده جمعی برای صلح روبرو هستیم و اگر مردم مناطق مختلف کشور خصوصا مناطق نا امن خواهان صلح باشند، شاید نیازی به مذاکره و مصارف گزاف دولتی نباشد. تک تک شهروندان افغانستان، افراد مسلح و مخالفان دولت را می شناسند، به راحتی می توانند آن ها از عبور و مرور مخالفان دولت را در مناطق شان ممنوع و کمک های مردمی شان را قطع کنند. ولی به نسبت تبلیغات سوءی که از حکومت مرکزی افغانستان صورت گرفته، مردمان تحت تسلط مخالفین دولت، فکر می کنند که افغانستان تحت إشغال آمریکا قرار دارد و آنان وظیفه دینی خود می دانند که مخالفان آنها را کمک کنند. بنابراین یک نیروی سراسری مردمی برای صلح وجود ندارد. حکومت مرکزی اگر واقعا خواهان صلح باشد، باید از طریق ملت اقدام نماید. با سران اقوام مختلف تحت تسلط مخالفان مذاکره نماید و آنان را به صلح دعوت کند. در غیر آن اگر یک جریان مخالف دولت، مصالحه کند، جریان بعدی زمینه را برای جنگ با دولت با پشتوانه مردمی مناسب می بیند. فقدان اراده سران دو طرف. مخالفان دولت بنابر مذاکرات مختلفی که در بیرون مرزها انجام داده اند و نتیجه ای ملموسی هم نگرفته اند، یکی از علت ها این است که این همه مذاکرات فرمالیته ای بیش نبوده و آنان قصد داشته که حکومت افغانستان را مصروف نگهدارند و در این میان، برنامه های خودشان را پیش ببرند. حکومت افغانستان نیز در این مورد به انواع موانع رو به رو بوده. خواست های مختلفی که از طرف جامعه مدنی، رهبران احزاب و نهادهای حقوق زنان وجود داشته، سبب شده است که طرفِ مذاکره نتواند به یک راه حل پیشنهادیّ قطعی برای صلح با مخالفان دولت برسد. زیرا مصالحه با مخالفان، به معنای آن نیست که حکومت با همین روال که فعلا دارد، ادامه دهد؛ طبیعی است باید یک مقداری کوتاه بیاید و مخالفین دولت را به عنوان یک واقعیت اجتماعی در بدنه دولت جا دهد و از طرف دیگر، مخالفان دولت، صلح بدون دست آورد را هیچ گاهی نمی پذیرند. مخالفان دولت با اهدافی که دارند و برای آن می جنگند، باید حداقل یک توجیه هرچند کوچک برای پایان دادن به جنگ داشته باشند. البته این را باید اضافه کرد که افرادی هستند هم در حکومت هم در بین مخالفین که از این تضاد و درگیری ها، منفعت مادی می برند... فقدان تعریف تابعیت. مخالفان دولت به نام اسلام و جهاد به مبارزه برخاسته اند و از آن سوء استفاده می کنند؛ بهانه ی جهاد و دفاع، سبب شده است که افراد مختلفی از کشورهای همسایه دور و نزدیک بیایند و با همان حس کاذبی که برای آن ها دست داده است، دست به سلاح ببرند و مقابل دولت قدعلم کنند. متاسفانه تا حال آمار درست از این که چه کسی شهروند این کشور است و چه قدر افرادی خارج از آن؟ وجود ندارد. امروز در دنیا، داشتن کارت های الکترونیکی یکی از ابزار مهمی برای کمک به امنیت ملی تبدیل شده است و ثبت رسمی افراد و توزیع شناسنامه برقی، کمک می کند که حکومت و مسئولیت امنیتی بدانند که چه کسانی در صف مخالفت با دولت قرار دارند و چه مقدار افرادی غیر افغانستانی در کشور، در مخالفت با دولت می جنگند. فقدان آگاهی. شاید عده ای کثیری از سران مخالفان دولت در جریان چندوچون ماجرا باشند و قطعا هم می دانند که جنگ و نا امنی راه حل نیست و مبارزه علیه دولت و ملت، اسمش جهاد نیست بلکه تباهی و سیاهی است. اما به خاطری که سران مخالفان به عنوان ابزار و وسیله قرار دارند بنابر دلایل مختلفی - نمی توانند مخالفت کنند و اما آن هایی که در سنگرها و کوه ها هستند، اکثریت مطلق شان به مسایل مثل مشروعیت جهاد و دین و فضای سیاسی، جاهل اند و فکر و اندیشه ای شان به شدت بسته است و فکر می کنند مجاهدان واقعی و مشغول خدمت اند. مع الاسف آنانی که تحت سلطه مخالفان دولت قراردارند از افراد ملکی نیز به همین بلا مبتلا هستند و قدرت تحلیل ندارند و درک غلطی از وضعیت حکومت برای آنها رسانیده شده است و این سبب شده است که مشکل بسیار کلان در سطح کشور به وجود آید. بنابرآن چه گفته شد، به این نتیجه می رسیم که برای صلح و ثبات پایدار، باید قاطبه ملت خواهان صلح باشند و از طرف دیگر، حکومت باید در صدد جذب سران اقوام و قبایلی باشد که آنان در مناطق نا امن هستند... مهم تر از همه، جذب رهبران مهم مخالفان دولت و شنیدن اهدف آن هاست که در نهایت باید هردو طرف مقداری کوتاه بیایند تا مذاکرات نتیجه دهد. علی ظفر یوسفی- خبرگزاری جمهور