پاکستان و تروریزم؛ دیروز دوست، امروز دشمن

منیر اکرم؛ نماینده پاکستان در سازمان ملل، اظهار داشت که طالبان در مهار داعش ناکام بوده و این گروه به چالشی جدی برای اداره طالبان تبدیل شده است. او در نشست شورای امنیت تاکید کرد که حضور بیش از ۲۰ گروه تروریستی در افغانستان تهدیدی برای کل منطقه است.

 

او گفت پاکستان در همکاری با سایر کشورها، یک گروه ویژه در چارچوب روند دوحه ایجاد خواهد کرد تا مبارزه با تروریزم در افغانستان به‌طور موثر پیش برده شود. او گفت که گروه های تروریستی در افغانستان نگرانی مشترک چین، روسیه و ایران است.

 

نماینده پاکستان همچنین نگرانی خود را از سلاح‌های به جامانده از ارتش‌های غربی در افغانستان ابراز کرد و از طالبان خواست تا این سلاح‌ها را از گروه‌های تروریستی پس بگیرند.

 

هیچ تردیدی وجود ندارد که افغانستان تحت سیطره طالبان به اردوگاه بزرگ تروریست‌های منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل شده است و این چیزی است که کاملاً قابل انتظار بود و با توجه به روابط دیرینه طالبان با این گروه‌ها و نیز استراتژی پنهانی قدرت‌های حامی طالبان از جمله پاکستان و امریکا برای تبدیل افغانستان به بزرگترین پناهگاه، اردوگاه و آموزشگاه تروریست‌های فراملیتی، بخشی از پروژه به قدرت رساندن رژیم محسوب می‌شد.

 

از این منظر، تقویت و توسعه تروریزم در افغانستان و رشد نگران کننده ده‌ها گروه تروریستی با چتر حمایتی طالبان نه تنها یک واقعیت آشکار و غیر قابل انکار است؛ بلکه پاکستان، امریکا و همه کشورهایی که در گذشته و امروز از پروژه طالبان حمایت کرده و مسیر رسیدن آنها به قدرت را سهیل کرده‌اند در آن شریک هستند و در قبال پیامدهای آن مسئول خواهند بود.

 

بنابراین، ژست‌های پاکستان به عنوان قربانی حملات تروریستی و تلاش رهبران اسلام آباد و درجه داران راولپندی برای تشکیل یک جبهه منطقه‌ای تازه به منظور مبارزه با تروریزم در افغانستان نه تنها سوابق سیاه پاکستانی‌ها در ایجاد حمایت توسعه و تقویت تروریزم در افغانستان و منطقه را تغییر نمی‌دهد؛ بلکه مسئولیت مستقیم آنها در بازی بی‌پروا با کارت تروریزم به منظور توسعه و تحمیل هژمون نامشروع خود بر سرنوشت ملت‌های منطقه و فروپاشی دولت‌های درمانده را برجسته‌تر می‌سازد.

 

حتی در شرایط کنونی که پاکستانی‌ها ادعا می‌کنند که هدف حملات بی‌سابقه تروریستی قرار گرفته‌اند و هزینه حمایت‌های رژیم طالبان از گروه‌های تروریستی منطقه‌ای را متحمل می‌شوند، داعش خراسان در حال احیا و تقویت پایگاه‌های خود در ایالت بلوچستان پاکستان است، اعضای خارجی این گروه اهریمنی در حال انتقال به مراکز آن در این ایالت و سایر بخش‌های پاکستان هستند و برای کلید زدن پروژه بعدی پاکستان و شرکای منطقه‌ای و بین‌المللی آن در افغانستان آمادگی می‌گیرند.

 

از این زاویه، اظهارات و ادعاهای منیر اکرم؛ نماینده دائم پاکستان در شورای امنیت سازمان ملل متحد درباره ناکامی رژیم طالبان برای مقابله با داعش خراسان، پیش از آنکه نشان دهنده نگرانی واقعی سران اسلام آباد و صاحب منصب‌های راولپندی از وضعیت امنیتی حاکم بر افغانستان باشد، پرده از پروژه بعدی پاکستان برای ناامن کردن افغانستان برمی‌دارد و نشان می‌دهد که داعش با حمایت پاکستان و مشارکت دیگر کشورهای حامی تروریزم به اندازه کافی بارور و قدرتمند شده و این پروژه مخوف و مرگبار اکنون آماده عملیاتی شدن در افغانستان است.

 

بنابراین به همان اندازه که دوستی دیروز پاکستان با گروه‌های تروریستی فعال در افغانستان و شماری دیگر از کشورهای منطقه غیرقابل انکار است، دشمنی امروز سران اسلام آباد با تروریزم منطقه‌ای و هشدار و نگرانی مکرر آنها نسبت به پیامدهای تبدیل افغانستان به کانون بزرگ اجتماع تروریست‌های فراملیتی نه تنها غیر قابل باور است؛ بلکه این واقعیت هولناک را مورد تاکید مکرر قرار می‌دهد که پاکستانی‌ها به منظور اعمال فشار بر رژیم طالبان و وادار کردن آن به تمکین در برابر پروژه‌های توسعه طلبانه و هژمونیک خود همچنان با کارت تروریزم بازی می‌کنند و به طرزی غیرمسئولانه و بی پروا از صلح و ثبات منطقه‌ای مایه می‌گذارند.

 

در این میان به نظر نمی‌رسد که هدف پاکستان از ایجاد یک محور قدرتمند منطقه‌ای به منظور مبارزه با تروریزم در افغانستان، برخاسته از آمال و تعهدات صادقانه اسلام آباد نسبت به صلح و ثبات منطقه و نگرانی از غلبه تروریزم بر معادلات امنیتی کشورهای پیرامون افغانستان باشد؛ بلکه تصور می‌شود که پاکستان عمداً از داعش حمایت می‌کند و حتی به این گروه اهریمنی برای اجرای عملیات‌های مرگبار خود در کشورهای هدف کمک می‌رساند تا از این طریق، کشورهای قربانی تروریزم پاکستانی را وادار به تشکیل چتر امنیتی منطقه‌ای به نام مبارزه با تروریزم در افغانستان کند و از این طریق، فشارها بر رژیم طالبان را افزایش دهد تا اهداف سلطه جویانه خود را محقق سازد.

 

محمدرضا امینی - جمهور