من بارها راجع به خطر طالبان برای شیعیان اخطار داده ام. شاید کسی به اندازه من این خطر را بیان نکرده است. بارها از خطری بزرگتر برای شیعیان بیم داده ام و آن، خطر شیعیانی است که در بدل پول و لبخند طالبان، مذهب خود را در پای طالبان به حراج می گذارند. شاید در این زمینه هم کسی به اندازه من مردم را بیم نداده باشد.

من در این راه، رسالت خود را ادا کرده ام. برای مذهب و برای دفاع از حق مردم و از خون شهدای مان، هرگز سر سازش با طالبان نگرفته ام و بهای آنرا نیز پرداخته ام.
 طالبان دفاتر مارا بسته و دارایی ما را مصادره کردند. وقتی از کابل خارج شدم حتی وسایل منزل مرا نیز به کوچه انداختند و از طریق تماس ها تهدیدهای شان را ادامه دادند. من می توانستم، زندگی ام را و سرمایه ام را و دفترم و کارم و همکارانم را در کابل حفظ کنم اما برای مبارزه باید هم صادق بود و هم هزینه داد.

طالبان و حامیان آنها فقط یک خواسته از من داشتند: اینکه سکوت کنم و علیه آنان کاری نکنم. اما کسی که اندکی درد و احساس دارد آیا می تواند در برابر تمام جنایات سابقه و حال و آینده طالبان بی تفاوت باشد؟ من تا زمانی که در کابل بودم از رهبران طالبان راجع به شیعیان فقط یک خواسته داشتم: با مردم و مذهب شیعه دشمنی نکنید و هویت آنها را به رسمیت بشناسید. من نه تنها چیزی از وزارت و مقام برای شیعیان نمی گفتم بلکه مقام و وزارت را به معنای شراکت شیعیان در حاکمیت و جنایت طالبان؛ یک لکه ننگ بر پیشانی شیعیان می دانستم و می دانم.

من معتقدم شیعیانی که با طالبان تعامل می کنند و بالاتر از تعامل؛ به خدمت طالبان در می آیند ابتدا باید از خودشان بپرسند که نگاه طالبان نسبت به شیعیان چگونه است؟ نگاه طالبان نسبت به مذهب شیعه و نسبت به فقه شیعه و نسبت به هویت و ماهیت شیعه چیست؟ آدمِ اهل خِرد و دانایی؛ به کسی که هویت او را قبول ندارد و او را از دایره دین و حق، خارج می داند، خدمت نمی کند و به استخدام او در نمی آید؛ حداقل علیه مردم و مذهب خود، با دشمن مردم و مذهب خود، تبانی نمی کند.

همینطور تاجیک ها از منظر قومی و زبانی و فرهنگی، و ازبیک ها از منظر قوم و زبان و ساختارهای بومی. من معتقدم که هر گروه انسانیِ که طالبان نسبت به آنها دیدگاه تنگ و حذف و انکار دارد، اگر کمی خردمندی داشته باشند؛ هرگز به خدمت طالبان در نمی آیند و علیه مردم و ارزشهای خود با طالبان همکاری نمی کنند.
تاجیکهای بدخشان نمونه واضح بردگی انسان متمدن به زورمندان بدوی طالب هستند. طالبان پشتون، معادن طلا و لاجوردشان را پیشِ روی آنها غارت می کنند، خود مردم محل را به بیگاری و حفّاری می گیرند و طلای بدخشان را با خود می برند و اگر کسی ادعا کند همانجا بر روی معدن می کُشند. این سرنوشت انسان های بی اراده است. برای همین است که من در نوشته های قبلی ام به رهبران تاجیک و به روشنفکران تاجیک، تلنگُر می زدم.

خدمتگزاریِ جماعتی از شیعیان، تحت لوای کمیسیون عالی شیعیان افغانستان به طالبان، نمونه واضح بی خردی سیاسی است. اعضای کمیسیون عالی شیعیان افغانستان، زیر نام حمایت از حقوق شیعیان؛ وفاداری عمیقی نسبت به طالبان دارند. آنها مجری فرامین طالبان هستند ولو که آن فرامین علیه مردم و مذهب شیعه باشند. مثلا کمرنگ کردن برگزاری مراسم مذهبی شیعی همچون عزاداری ماه محرم، مثلاً خاموش کردن صدای اذان از بلندگوی مساجد شیعه، مثلا نفی و نهی برخی ادعیه شیعه، کتُب و منابع شیعه، مدارس و دفاتر مراجع شیعه، و مثلا همین ممانعت از برگزاری سالگرد شهادت حضرت فاطمه زهرا(س).

شیعه با شعائر و مناسک و مراسم و فقه و اعتقادات و منابع و ارزشهایش شناخته می شود. همچنانکه اهل سنت شعائر و مناسک و فقه و منابع شان را دارند. هردو باید مورد احترام باشند و هیچکدام نباید در صدد حذفِ ارزشهای دیگری باشند. طالبان اما با استفاده از شیعیان، در حال زدنِ ریشه ی مذهب شیعه هستند.
من کاری به یک یا دو مورد خاص از مراسم شیعیان ندارم، من به روندی کار دارم که توسط طالبان در قبال مردم شیعه، در قبال مردم تاجیک و ازبیک و در قبال زبان و فرهنگ غنامند ما شکل گرفته است.

من معتقدم که امثال قاری فصیح الدین تاجیک، مخدوم عالم ازبیک و جعفرمهدوی هزاره، مضرتر از طالبانِ اصیل هستند. من وقتی این افراد با سوابق خانودگی شان را می سنجم هیچگونه نمی توانم خودم را قناعت بدهم که در برابر اینها سکوت کنم. مثلاً: فکوری بهشتی فرزند آیت الله سیدعلی بهشتی؛ سید حیات الله عالمی فرزند آیت الله عالمی بلخابی، سید عبدالله حسینی نوه سیدمحمدعلی لَم لَم، حجت الاسلام عالمیِ امام جمعه، سید نادرشاه بحر، حجت الاسلام شریفی بلخابی، محمدعلی اخلاقی تحصیلکرده حوزه و مابقی اعضا که اتفاقا شامل نمایندگان آیت الله واعظ زاده بهسودی، آیت الله سیدمحسن حجت، و... می شوند؛ چگونه می توانند مجری برنامه ها و سیاستهای ضدشیعی طالبان باشند؟

آیا این ها تا هنوز به این تشخیص نرسیده اند که طالبان ضد مردم و مذهب شیعه هستند؟ یعنی طالبان دقیقا چه کارهای دیگری را مزید بر آنچه علیه مردم و مذهب شیعه کرده اند؛ باید انجام بدهند که این مثلا کمیسیون و علما و فضلای شیعه به این تشخیص برسند که طالبان به هیچ مسیر شیعه و شیعیان، مستقیم نیستند؟

اگر من و امثال ما اشتباه می کنیم، دهها سئوال مهم و ابهام بزرگ علیه طالبان داریم که باید پاسخ بدهند و ثابت کنند که طالبان دشمن و مخالف شیعه نیستند و شیعیان را یکی از فِرَق حقّه ی اسلامی می دانند.

من وقتی با ذبیح الله مجاهد بر سر همین مسئله صحبت می کردم؛ او شروع کرد به تعریف کردن از شیعیان. او ادعا کرد که ما هیچ مشکلی با شیعیان نداریم، او گفت که استادم شیعه بود، شیعه ها وطندار ما هستند، رابطه خوب داریم و... گفتم حرفهایتان خیلی قشنگ است اما برای من قناعت بخش نیست. اگر همین حرف ها را روبروی دوربین خبرنگار ما گفتی من به صداقتت باور می کنم. حرفهای دو نفره برای ما اعتبار ندارد. اگر هم در مقابل دوربین نمی گویی حداقل یکی از رهبران شما اعلامیه رسمی در مورد اِقبال و رسمیت مذهب تشیّع صادر کند. گفت: یک هفته مهلت بدهید. وقتی سرِ هفته به دیدنش رفتم؛ صادقانه گفت که این امر در صلاحیت ما نیست!

جالب تر اینست که یکی از اعضای مهم کمیسیون عالی شیعیان بنام آیت الله سیغانی در سخنرانی خود صراحتاً اعلام کرد که "...اطاعت از اوامر امیرالمؤمنین مولوی هیبت الله بر همه واجب است!". 

من عمقِ فکر طالبان و عمق ماهیت خدمتگزاران شیعه ی طالبان را می بینم و می فهمم. برای همین است که میگویم طالبان برای شیعیان خطرناک هستند و خدمتگزاران شیعه مذهبِ طالبان نیز برای مردم شیعه، خطرناک هستند. پیشنهاد من به اِغفال شدگان کمیسیون نام نهاد و تمامی گروههای خدمتگزار طالبان اینست که متوجه آسیب هایی که به مذهب شیعه و به شیعیانِ تحت زعامت طالبان وارد می شود و می کنند، باشند و اگر می توانند راه خود را از دشمنان مردم و مذهب شیعه جدا کنند.

حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور