جنگ بی‌پایان طالبان علیه حقیقت و آزادی بیان

 

خبرنگاران مستقل افغان می‌گویند که در جریان کار حرفه‌ای خبرنگاری به گونه گسترده هدف خشونت آنلاین قرار گرفته‌اند که از سوی رژیم طالبان مدیریت می‌شود.

 

با وجود سرکوب گسترده رسانه‌های آزاد و مستقل در افغانستان، خبرنگاران افغان در خارج از کشور توانسته‌اند چرخهٔ آزاد اطلاع‌رسانی را فعال نگه دارند؛ اما این خبرنگاران پیوسته با تهدید و خشونت آنلاین روبه‌رو بوده‌اند که هدف آن خاموش‌کردن صدای آنان و بی‌اعتبار کردن گزارش‌های‌شان است.

 

به این ترتیب، رژیم سرکوبگر طالبان امروز بیش از هر زمان دیگری نشان می‌دهد که دشمن اصلی‌اش نه ارتش‌های خارجی، نه مخالفان سیاسی، بلکه حقیقت است؛ حقیقتی که در قلم خبرنگاران مستقل جاری می‌شود و چراغی برای مردم افغانستان در ظلمت‌آباد ملاهای دیوبندی روشن می‌کند. این رژیم با حملات سایبری سازمان‌یافته علیه خبرنگاران، می‌کوشد آخرین خاکریزهای آزادی را اشغال کند؛ اما این تلاش چیزی جز نمایش آشکار ترس و درماندگی نیست.  

 

طالبان با سرکوب رسانه‌های آزاد در داخل افغانستان، فضای اطلاع‌رسانی را به زندانی تاریک و خفقان‌آور بدل کرده‌اند. رسانه‌ها تعطیل شده‌اند، خبرنگاران بازداشت یا مجبور به سکوت می‌شوند، و هر صدای مستقل به‌سرعت خاموش می‌گردد؛ اما حتی در تبعید، خبرنگاران افغان چرخهٔ آزاد اطلاع‌رسانی را زنده نگه داشته‌اند. این مقاومت، کابوس طالبان است. آنان می‌دانند که هر گزارش دربارهٔ نقض حقوق بشر، هر روایت از سرکوب زنان، و هر افشاگری از فساد و خشونت، پایه‌های حکومت‌شان را می‌لرزاند. پس به جای پاسخگویی، به حملات سایبری و خشونت آنلاین متوسل می‌شوند.  

 

طالبان سال‌هاست که با گلوله و شلاق، آزادی را در خیابان‌های افغانستان سرکوب می‌کنند. امروز همان منطق را در فضای مجازی به کار گرفته‌اند: تهدید، ارعاب، و بی‌اعتبارسازی. این حملات سایبری نه تنها خبرنگاران را هدف می‌گیرد، بلکه به وضوح نشان می‌دهد که طالبان هیچ مرزی برای سرکوب نمی‌شناسند. آنان حتی در خارج از مرزهای افغانستان دست از تعقیب خبرنگاران برنمی‌دارند. این رفتار، رژیمی را تصویر می‌کند که بقای خود را بر پایهٔ سکوت و سانسور بنا کرده است.  

 

طالبان می‌خواهند این حملات را نشانهٔ قدرت جلوه دهند، اما حقیقت برعکس است؛ رژیمی که از چند گزارش رسانه‌ای یا چند مقالهٔ تحقیقی چنین وحشت دارد، رژیمی عمیقاً ضعیف و بی ‌بنیاد است. هر بار که طالبان به جای منطق، به خشونت متوسل می‌شوند، ضعف خود را فریاد می‌زنند. آنان می‌دانند که اگر حقیقت آزادانه روایت شود، هیچ مشروعیتی برای‌شان باقی نخواهد ماند. این حملات سایبری، همانند شلاق و زندان، تنها نشان‌دهندهٔ درماندگی است؛ درماندگی رژیمی که می‌داند بقایش بر پایهٔ دروغ بنا شده و حقیقت دیر یا زود آن را فروخواهد ریخت.  

 

تاریخ نشان داده است که هیچ رژیمی با سرکوب رسانه‌ها نتوانسته حقیقت را دفن کند. از دیکتاتوری‌های قرن بیستم تا رژیم‌های اقتدارگرای امروز، همه در برابر قلم و کلمه شکست خورده‌اند. طالبان نیز از این قاعده مستثنا نیستند. هر حملهٔ سایبری، هر تهدید آنلاین، تنها انگیزهٔ خبرنگاران را برای ادامهٔ کارشان بیشتر می‌کند. چراغ حقیقت شاید لرزان و کم‌فروغ باشد، اما خاموش نمی‌شود. خبرنگاران افغان، چه در داخل و چه در تبعید، همچنان صدای مردم بی‌صدا خواهند ماند.  

 

طالبان باید بدانند که جنگ علیه حقیقت، جنگی بی‌پایان و بی‌ثمر است. آنان می‌توانند خبرنگاران را تهدید کنند، رسانه‌ها را ببندند، و حملات سایبری را سازمان دهند؛ اما نمی‌توانند واقعیت را نابود کنند. هر بار که آنان می‌کوشند صدای خبرنگاران را خاموش کنند، صدای آزادی بلندتر می‌شود. هر بار که آنان می‌خواهند چراغی را خاموش کنند، چراغ‌های بیشتری روشن می‌شود. این جنگ، جنگی است که طالبان از پیش در آن شکست خورده‌اند.  

 

طالبان با سرکوب رسانه‌ها و خبرنگاران، نه تنها آزادی بیان را هدف گرفته‌اند، بلکه آیندهٔ افغانستان را به تاریکی می‌کشانند. این رژیم با خشونت آنلاین، همان سیاست دیرینهٔ خود را ادامه می‌دهد: خاموش کردن چراغ‌ها و شکستن قلم‌ها؛ اما تاریخ گواهی می‌دهد که هیچ قدرتی توان خاموش کردن حقیقت را ندارد. 

 

نرگس اعتماد - جمهور