تاراج طلای شمال توسط تروریست‌های جنوب

 

آقای اندیشه در توصیف وضعیت بحرانی شمال‌شرق کشور نوشته است: «استخراج معادن به‌صورت غیرحرفه‌ای، بدون شفافیت و حساب‌دهی، سرکوب مردم محلی توسط حاکمیت غارتگر، و منافع شرکت‌های خارجی و گروه‌های مافیایی.»

 

او افزوده است: «معادن طلای راغستان، چاه‌آب، شهر بزرگ و معادن لاجورد کران‌ومنجان – سرسنگ، باید در وهله نخست تأمین‌کننده رفاه محلی و سپس سراسری می‌بود؛ اما اکنون فرماندهان طالبان جنوب، قراردادی‌های خارجی و در برخی موارد چوکی‌دارهای محلی‌شان این منابع را در اختیار دارند. مردم محلی با تهدید و آوارگی روبه‌رو هستند و محیط زیست به‌سرعت در حال تخریب است.»

 

اعتراضات گسترده ساکنان محلی و سرکوب خونین این اعتراضات توسط طالبان در شمال کشور نشان می‌دهد که وضعیت به‌شدت بحرانی است و رژیم طالبان با استفاده از حداکثر قدرت و خشونت سبعانه‌ای که بخشی از ذات و هویت این رژیم قومی و سرکوبگر است، به مطالبات مشروع مردم پاسخ می‌دهد.

 

با این حال، همان‌گونه که نصیراحمد اندیشه هشدار داده، بحران در حال تشدید و تعمیق است و در سایه سکوت مجامع بین‌المللی و سانسور شدید رسانه‌های داخلی، شمال عملاً صحنه یکی از جنایتکارانه‌ترین سرکوب‌هایی است که طالبان برای تسهیل تاراج دارایی‌های ملی و ذخایر زیرزمینی این منطقه توسط تروریست‌های مهاجم از جنوب اعمال می‌کند.

 

علیرغم تلاش‌های مذبوحانه رژیم برای کنترل وضعیت، بحران ناشی از تاراج معادن طلای تخار و بدخشان و اعتراض به‌حق ساکنان محلی نه‌تنها مهار نشده، بلکه روزبه‌روز تشدید و گسترش می‌یابد.

 

این اعتراضات می‌تواند به‌سرعت سرکوب و مهار شود؛ همان‌گونه که در گذشته نیز رخ داده است؛ مگر اینکه سرکوب خونین اعتراضات توسط رژیم طالبان به مطالبه‌ای ملی تبدیل شود و سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای جهانی سکوت غیرمسئولانه خود را در برابر این رویداد بشکنند و برای توقف ماشین سرکوب رژیم اقدامی انجام دهند.

 

با وجود اینکه رهبر طالبان به‌تازگی در فرمانی مشارکت طالبان و بستگان آن‌ها در داوطلبی‌های مربوط به معادن را ممنوع کرده است، اما به باور کارشناسان، این فرمان – همانند بسیاری دیگر از فرامین فرمالیته حاکم قندهار – پیش از آنکه متضمن عدالت و اجرای بی‌ملاحظه قانون باشد، پوششی برای فرونشاندن اعتراضات محلی و توجیهی برای ادامه مواجهه سخت‌افزاری با این اعتراضات و مطالبات است. زیرا هیچ تردیدی وجود ندارد که معادن و منابع شمال عملاً از سوی مهاجمان جنوبی تاراج می‌شود، برنامه‌ای سازمان‌یافته برای کوچاندن اجباری ساکنان محلی در جریان است و «ناقلین» پشتون هر روز گروه‌گروه به سمت شمال گسیل می‌شوند تا پروژه تاریخی عبدالرحمان خان برای تغییر ترکیب جمعیتی منطقه به سرانجام برسد.

 

بنابراین، آنچه در تخار و بدخشان جریان دارد، صرفاً یک رویداد محدود محلی میان پشتون‌های طالب و ساکنان بومی نیست؛ بلکه یک قیام ملی علیه قومی‌سازی قدرت و تاراج منابع ملی افغانستان توسط یک اقلیت قومی و مهم‌تر از آن، مبارزه با پروژه تاریخی طالبان برای ایجاد تغییرات گسترده سیاسی، اجتماعی و اقتصادی در منطقه‌ای است که همواره برای رژیم‌های پشتونی حاکم بر سرنوشت افغانستان دردسرساز بوده است.

 

در این میان، نباید نادیده گرفت که برخی کشورها نیز در این بحران ذینفع‌اند و عملاً به رژیم طالبان برای سرکوب اعتراضات مردمی و تسهیل تاراج دارایی‌های ملی توسط یک گروه قومی کمک می‌کنند. به‌طور مشخص، انگشت اتهام به سمت شرکت‌های چینی نشانه می‌رود؛ شرکت‌هایی که با انعقاد قراردادهای طولانی‌مدت و غیرقانونی، به طالبان و پشتون‌های وفادار به این رژیم امتیاز می‌دهند تا بخشی از درآمدهای حاصل از استخراج و تاراج معادن طلای این مناطق را تصاحب کنند و در مقابل، به خارجی‌ها اجازه دهند با گسیل ماشین‌آلات سنگین، استقرار تیم‌های فنی و مهندسی و به‌کارگیری دانش و تجربه خود، دارایی‌های طبیعی افغانستان را به سرقت ببرند.

 

با توجه به این واقعیت‌ها، بحران جاری در تخار و بدخشان یک بحران چندلایه با حضور و نقش‌آفرینی رژیم طالبان، پشتون‌های مهاجم جنوب و بازیگران خارجی – از جمله چینی‌ها – است که با سرکوب ساکنان محلی، ذخایر ارزشمند کشور را تاراج می‌کنند، اعتراضات مردمی را به خشونت می‌کشانند و زمینه‌ساز فقر، بیکاری، آوارگی و آلودگی زیست‌محیطی منطقه می‌شوند.

 

در چنین شرایطی، این بحران نیازمند یک خیزش ملی و اقدام بین‌المللی است تا روند سرقت دارایی‌های ملی، سرکوب خونین اعتراضات مشروع مردمی و تلاش خطرناک برای تغییر ترکیب جمعیتی منطقه متوقف شود.

نرگس اعتماد - جمهور