وقتی امریکا در سال 2001 به افغانستان حمله کرد و طالبان سقوط کردند، وقتی امریکا با دهها هزار نظامی و کشورهای ناتو و چهره های سیاسی و هیمنه و شوکت اش وارد افغانستان شدند؛ من در ایران بودم. تعدادی از دوستان ایرانی به من می گفتند: خوش بحال شما. دیگه راحت شدین. بعد ازین، کشورِ شما کویت میشه! می گفتند به شما قول میدیم افغانستان بعد ازین میشه مثل ژاپن، مثل سنگاپور، امریکا افغانستانو عینِ سنگاپور درست میکنه؛ امریکا لامصب ابرقدرته، علم داره، پول داره، سرمایه گذاری می کنه؛ همه اروپا را هم با خودش آورده، کشورتونو می سازه! دیگه از ما جلو می زنین؛ اونوقت ما باید به کشور شما مهاجرت کنیم!

20 سال از آن زمان گذشت. وقتی امریکا از افغانستان رفت، ما شهرهایی داشتیم پر از تعفن، خیابان هایی پر از جوان های بیکار و دستفروشهای مزاحم، میلیون ها حاشیه نشینِ فقیر، جاده هایی پر از ترافیک سنگین، پر از آلودگی، خانه هایی که برای گرمایش، پلاستیک و لاستیک و ذغال سنگ، در بخاری های حلبی می انداختند و دود آنها نفس کشیدن را برای مردم سخت کرده بود. درجه آلودگی آب نوشیدنی شهر کابل بالای 600 بود. روزانه فقط دو ساعت برق داشتیم. با آن همه آبها و رودخانه های خروشان، تمام برق ما، وارداتی بود. اغلب شب ها زیر نور فانوس می نشستیم.

جنوب افغانستان شد یک سر، کشتزار تریاک. نام افغانستان با مواد مخدر گره خورد. غربِ کابل پر بود از معتاد؛ "پل سوخته" معروف بود با هزاران معتادی که زیر آن جمع می شدند و می کشیدند و در سرما جان می دادند. سالهای متمادی، افغانستان رفت در صدرِ لیستِ فساد اداری در میان تمام کشورهای جهان. افغانستان شد جزو ناامن ترین کشورهای جهان. سرتیترِ اخبار رسانه های مان هر روز یا خبر آدمربایی بود یا انتحار و یا ترور و یا جنجالهای سیاسی و تنش های قومی. آزادی های امریکایی منجر شد به تعصبات و نزاعهای قومیتی و منجر شد با "زمزمه های تجزیه" که این روزها از زبان هموطنان مان می شنویم.

امریکا با اسقاط طالبان آمد و با بازیافت طالبان رفت. افغانستان را از طالبان گرفت و به طالبان داد؛ بدون هیچ تعهدی بدون هیچ پاسخگویی به مردم و به افکار عمومی.

امریکا تا توانست دارایی های ملی ما را گرفت و برد. اورانیوم هلمند، طلای لوگر و زابل، آثار تاریخی و باستانی بلخ و هرات و بامیان و حتی هزاران تُن تریاک قندهار. صد جای را کند و کاوش کرد و حتی از جغرافیای طبیعی افغانستان، تپه هایی تحت حفاری امریکایی ها کاملا گم شدند. حفاری های زیادی انجام شد؛ اینکه چه ها بودند و چه ها بردند هیچکسی تا امروز نمی داند. یک میلیارد داد و صد میلیارد برد.

وقتی امریکا از افغانستان رفت، همه چیز فروپاشید؛ انگار همه چیز را برای خودش و در خدمت خودش ساخته بود. امریکا که رفت، نه نظام ماند و نه نظامی. افغانستان را بدون هیچ تعهد و مسئولیتی سپرد به دست طالبان و پشت سرش میلیون ها نفر را آواره کرد. اکنون افغانستانی که قرار بود روزی بشود ژاپن و سنگاپور، تباه و بیچاره شده است. تمام کادرهای علمی و نخبگانی اش از این کشور گریخته اند؛ رفته اند به بهانه جنگ و گرانی و بخاطر طالبان و بخاطر عدم امنیت.

افغانستان تهی از نخبگان شده است. کشوری شده تهی از دانشوران و تهی از غرور و غیرت. افغانستان افتاد به دست دشمنان، به دست تروریستان؛ تروریستانی که هر هفته بین 40 تا 80 میلیون دلار از همین امریکا پول می گیرند تا حاکمیت ظالم شان بر مردم ما برقرار بماند. افغانستانی که قرار بود با خوشبینی دوستان ایرانی من تبدیل بشود به یک کشور آزاد و خوشبخت؛ تبدیل شده به ناامن ترین کشور برای زنان، برای روزنامه نگاران، برای آزادیخواهان، برای دموکراسی خواهان.  

تعهد امریکا به دموکراسی و آزادی و و وعده های شکوفایی افغانستان، رسید به تحکیم حاکمیت طالبان و تروریستان بر سر همان مردم. این واقعیتِ امریکاست! تا این حد بی تعهد و تا این مرز، بی اخلاق و استفاده جو و غارتگر.
ایرانی هایی که فریب کلاه ترامپ را می خورند که گویا ایران را شکوهمند می کنیم و دل به شعار نتانیاهو می بندند که ایران را آزاد می کنیم؛ واقعا نادان هستند. یعنی کسی هست که باور کند ترامپ قلدر و نتانیاهوی جنایتکار، عظمت را به ایران بر می گردانند؟ پس این همه تحریم و فشار و تهدید و تحمیل بدبختی به مردم ایران برای چیست؟ 

حالا همین امریکا به طالبان جنایتکار، میلیاردها دلار پول نقد داده و می دهد. چرا؟ چون شاید روزی از همین طالبان، علیه مردم و سرزمین ایران استفاده ببرند. از طریق همین طالبان، بلوچ ها را علیه مثلا آخوندها مسلح کرده اند. افغانستانی که تصور می شد تحت الحمایه امریکا تبدیل به ژاپن می شود حالا در تاریکترین عصر تاریخ خود نفس می کشد، بدون آزادی، بدون تحصیل دختران؛ نه تنها با حجاب اجباری؛ بلکه با بُرقع اجباری، با ریش اجباری؛ با نمازجماعت اجباری، با حاکمیت اجباری. آیا اینها عظمت است و شکوه است که امریکا به افغانستان داد؟

خطاب من به دوستان ایرانی مان اینست که به امریکا دل نبندید. ما قبلا کلاه امریکا بر سر مان رفته است. کلاه امریکایی را ما پیشتر از شما دیده ایم و درک کرده ایم. نگذارید که کلاه امریکا بر سر شما گذاشته شود که عاقبت اش آوارگی و تجزیه و بیچارگی است.

ما می دانیم که حالا امریکا به خاک شما تشنه است. به خون شما تشنه است. ایران خاری در چشم و گلوی امریکا است. تجربه ما می گوید که با فراخوان امریکایی به خیابان نروید. امریکا مردم معترض ایران را برای دموکراسی و آزادی نمی خواهد. دکترین جدید امریکا تقویت دموکراسی در کشورها را از اصول و سیستم سیاست خارجی امریکا حذف کرده است. امریکا در پی غارت سرمایه ها و نابودی ملت ها و تجزیه کشورهاست. اختطاف مادورو و اشغال ونزوئلا نمونه امروزین است. تهدید مکزیک و کلمبیا و ادعای گرینلند و نسل کشی در غزه و حمایت از آشوب در ایران، باید مردم ایران را بیدار کند که دست در دست افرادِ اجیرشده ندهند و پا به پای عناصر آشوبگر، کشورشان را آتش نزنند.

ما امریکا را آزمودیم. سرنوشت مان شد آوارگی و اسارت و بیچارگی. اعتراض کردن به این میزان از گرانی ها و مشکلات معیشتی، حق مردم ایران است. اما باید برای احقاق حقوق شان، مراقب توطئه ها و دخالت های امریکا و خباثت های اسرائیل باشند.

حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور