پاکستان روی موج ترور و انفجار

 

پولیس اعلام کرده است که ده‌ها شورشی همچنین به یک زندان حمله کرده و بیش از ۳۰ زندانی را آزاد کرده‌اند.

 

خبرگزاری رویترز گزارش داده که در این درگیری‌ها ۲۴ پولیس دیگر زخمی شده‌اند. منابع افزوده‌اند که ۱۱ غیرنظامی نیز جان خود را از دست داده‌اند.

 

عطاءالرحمن، یک افسر ارشد پولیس، گفته است که در گوادر، شبه‌نظامیان به اردوگاهی که کارگران مهاجر در آن اقامت داشتند حمله کردند و پنج مرد، سه زن و سه کودک را کشتند.

 

در پی حملات همزمان «ارتش آزادی‌بخش بلوچ» در شماری از مناطق ایالت بلوچستان، خدمات مخابراتی در کویته، سیبی و چمن به حالت تعلیق درآمده است.

 

درگیری‌های امروز پاکستان، پس از حمله مرگبار تروریست‌های بلوچ بر قطار جعفرا اکسپرس، خونین، مرگبار و کم‌سابقه توصیف شده است. این حملات که به‌طور هماهنگ در چندین شهر مهم ایالت بلوچستان راه‌اندازی شد و گفته می‌شود رهبری آن را فرمانده گروه تجزیه‌طلب «ارتش آزادی‌بخش بلوچستان» بر عهده دارد، بار دیگر امنیت شکننده پاکستان را در برابر اقدامات تروریستی و ناامنی‌های جدایی‌طلبانه برجسته کرد و ارتش این کشور را در موضع ضعف و شکست قرار داد.

 

انتظار می‌رود رهبران پاکستانی بار دیگر انگشت اتهام را به سمت افغانستان و همچنین هند نشانه بروند؛ ادعایی که تا حدودی می‌تواند درست باشد، اما هرگز به این پرسش اساسی پاسخ نمی‌دهد که چرا نیروهای امنیتی قدرتمند پاکستان در برابر چند گروه تروریستی آماتور، این‌چنین ضعیف و آسیب‌پذیر عمل می‌کنند.

 

پرسش مهم‌تر این است که طعم تروریزم برای کشوری که سال‌ها با استفاده از این ابزار، همسایگان خود را هدف قرار می‌داد، چگونه است؟ آیا آنچه امروز در شهرهای مختلف ایالت بلوچستان پاکستان به نمایش درآمد، شبیه همان صحنه‌های تکان‌دهنده‌ای نیست که طی دهه‌ها در افغانستان توسط تروریست‌های پاکستانی رقم می‌خورد و طی آن، ده‌ها هزار نفر قربانی می‌شدند؟

 

فارغ از اینکه گروه تروریستی ارتش آزادی‌بخش بلوچستان ریشه در کجا دارد و از سوی چه گروه‌ها و کشورهایی در منطقه حمایت می‌شود، نباید این واقعیت را نادیده گرفت که این گروه دقیقاً از همان تاکتیک‌ها و راهبردهایی استفاده می‌کند که سازمان جاسوسی آی‌اس‌آی مبدع و مبتکر آن بود و با آموزش آن به گروه‌های تروریستی دست‌پرورده خود، پروژه‌های هژمونیک و سلطه‌جویانه‌اش را در منطقه دنبال می‌کرد.

 

بنابراین، علیرغم پیامدهای فجیع و زیان‌بار ناامنی‌های جاری در پاکستان برای مردم و غیرنظامیان این کشور، مسئول اصلی این وقایع، دولت، ارتش و سازمان استخباراتی پاکستان هستند که این سنت خونین و مرگبار را بنیان گذاشتند و امنیت منطقه را در معرض تهاجم مرگبار تروریست‌هایی قرار دادند که مرگ را «شهادت» و «سعادت» می‌دانند و برای تحقق اهداف سیاسی، قومی و ایدئولوژیک خود و کارفرمایان‌شان، بی‌پروا خون می‌ریزند و بی‌محابا جنایت می‌کنند.

 

واقعیت این است که پاکستانی‌ها اکنون همان چیزی را درو می‌کنند که طی سالیان در کشورهای همسایه و منطقه، از جمله افغانستان، کاشته بودند. در این میان، مردم پاکستان نیز هزینه‌های فجیع و مرگبار سیاست‌های جنایتکارانه رهبران‌شان علیه کشورهای دیگر را می‌پردازند.

 

نکته ناامیدکننده این است که فجایع تروریستی اخیر در پاکستان پایان ماجرا نخواهد بود؛ زیرا تروریست‌ها با کشته شدن پایان نمی‌یابند و با کشتن نیز متوقف نمی‌شوند. این آموزه‌ای است که آنان از مربیان آی‌اس‌آی و مولوی‌های بنیادگرای فعال در مدارس تروریست‌پرور پاکستانی فراگرفته‌اند و اکنون در حال اجرای عملی همین آموزه‌های ضدانسانی علیه خود پاکستان و مردم آن هستند.

 

با توجه به این شرایط، رهبران پاکستانی نمی‌توانند با متهم کردن هند یا طالبان، بر ضعف‌های شرم‌آور و شکست‌های مفتضحانه خود در برابر ابتکار عمل تروریست‌های تجزیه‌طلب سرپوش بگذارند یا موفق به برچیدن هسته‌های ترور، ناامنی و بحران در داخل جغرافیای خود شوند. تروریزم به همان میزان که ابزاری کارآمد و اسلحه‌ای پنهان در خدمت اهداف پاکستان علیه همسایگان بوده، این امکان را نیز دارد که از سوی کشورهای قربانی تروریزم علیه بنیان‌گذار اولیه خود به کار گرفته شود. این چرخه خونین و خشونت‌بار می‌تواند تا ابد ادامه یابد و ثبات و امنیت شکننده و ناپایدار منطقه را بیش از پیش تخریب و تضعیف کند.

 

محمدرضا امینی – جمهور