یک قدم مانده، زمین شوق تکامل دارد

آنگاه که ماهِ پرفروغِ شعبان به نیمه می‌رسد و آسمان، جامه‌ای از نور بر تن می‌کند، دل‌های مشتاقان، بی‌اختیار به سوی وعده‌ای قدسی می‌گراید؛ وعده‌ای که از آغاز آفرینش در گوش جان آدمیان نجوا شده است. در چنین روزی، گویی پرده‌ای از برابر دیدگان عالمیان کنار می‌رود و نسیمی از ملکوت، بر جان خسته جهانیان می‌وزد؛ جهانی که سال‌هاست قامت پیرش زیر بار ظلم و جور، خم شده و از بیداد و بی‌عدالتی‌ها رنج می‌برد.

 

این روز، یادآور ولادت خورشید دوازدهم است؛ خورشید پنهان، حجت خدا که نامش مایه آرامش دل‌هاست و یادش، مرهمی بر زخم‌های کهنه انسان. او که آمدنش، وعده‌ای استوار است و ظهورش، میثاقی الهی. هرچند روزگار، در چنگال ستمگران گرفتار آمده و زمین، از فریاد مظلومان آکنده است، اما نیمه‌ شعبان، نوید می‌دهد که ظلم، هرچند دیرپا، سرانجام رو به زوال است و عدل، هرچند غایب، بی‌تردید، باشکوه و پایدار بازخواهد گشت.

 

امروز، جهان در گرداب فتنه‌ها و آشوب‌ها دست‌وپا می‌زند؛ قدرت‌های بزرگ جهانخوار، گاه بی‌رحمانه بر سرنوشت ملت‌های مستضعف سایه می‌افکنند و تصمیم‌های مرگبارشان، آتش بر خرمن زندگی بی‌گناهان می‌زند. خون بی‌دفاعان بر خاک می‌ریزد و آه مادران داغدار، عرش آسمان را می‌لرزاند. در چنین هنگامه‌ای، دل انسان، بیش از هر زمان، به نسیمی از امید نیازمند است؛ امیدی که از نام مهدی برمی‌خیزد و از وعده ظهور او جان می‌گیرد.

 

ظهور، تنها واقعه‌ای در آینده نیست؛ حقیقتی است که در ژرفای جان انسان‌ها ریشه دارد. هر آه مظلومی که به آسمان می‌رود، هر اشکی که از چشم بی‌پناهی فرومی‌چکد، هر فریادی که در برابر ستم برمی‌خیزد، گامی است در مسیر صبح موعود. ظهور، یعنی برخاستن نور از دل تاریکی‌؛ یعنی آن‌که جهان، پس از سال‌ها ستم و سرکوب، بار دیگر به عدالت آراسته شود و زمین، طعم حقیقی آرامش را بچشد.

 

نیمه‌ شعبان، روز بیداری دل‌هاست؛ روزی که در آن، انسان به یاد می‌آورد که جهان، بی‌سرپرست رها نشده و ظلم، هرچند گسترده، محکوم به نابودی است. این روز، آینه‌ای است که در آن، آینده‌ای روشن‌تر نمایان می‌شود؛ آینده‌ای که در آن، کودکان در سایه صلح می‌خندند، مادران از بیم جنگ نمی‌گریند، و انسان، دیگربار کرامت می‌یابد.

 

در این روز مبارک، دل‌ها به آسمان نزدیک‌تر می‌شود و دعاها، رنگ یقین می‌گیرد. هرکس به زبان خویش، از عمق جان زمزمه می‌کند: «ای صاحب زمان، ای موعود وعده‌های الهی، زمین از فراق تو خسته است و آسمان، چشم‌به‌راه قدم‌های تو. بیا که جهان، بی‌تو بی‌پناه است؛ بیا که عدالت، بی‌تو بی‌معناست.»

 

و چنین است که نیمه‌شعبان، نه تنها جشن میلاد یک منجی، بلکه جشن امید، رهایی و بازگشت نور به جهان ظلمانی است. روزی که در آن، دل‌ها به فردایی روشن‌تر ایمان می‌آورند و جان‌ها، در انتظار صبحی که خواهد آمد، آرام می‌گیرند.

 

در نیمه‌ شعبان، آنگاه که پرده‌های شب دریده می‌شود و آسمان، آهسته آهسته به رنگ حضور درمی‌آید، منتظران درمی‌یابند که این عالم، بی‌صاحب و نگهبان نیست. در چنین روزی، نسیمی از غیب بر جان انسان می‌وزد. گویی در ژرفای هستی، نوری پنهان است که هر سال در این روز، اندکی پرده از چهره برمی‌گیرد تا اهل دل بدانند که وعده حق، هرگز فراموش نمی‌شود.

 

ولادت مهدی موعود، نه تنها حکایت آمدن انسانی بزرگ، که رمز ظهور حقیقتی است که از آغاز خلقت در نهاد عالم نهاده شده؛ حقیقتی که می‌گوید ظلم، هرچند که بر عدل و داد غالب شود، سایه‌ای بیش نیست و سایه با آمدن نور، محکوم به زوال است. جهان، هرچند در چنگال ستمگران گرفتار آید و خون بی‌گناهان، خاک تیره را رنگین سازد، باز هم در عمق خویش، رو به سوی عدل دارد.

 

صوفیان گفته‌اند: «هر ظهوری را غیبی است و هر غیبی را ظهوری.» و این سخن، سرّی است که در نیمه‌ شعبان آشکارتر می‌شود. ظهور، تنها واقعه‌ای در پایان تاریخ نیست؛ نوری است که در دل هر انسان بیدار می‌تابد. هر آه مظلومی که به آسمان می‌رود، هر اشکی که از چشم بی‌پناهی فرومی‌چکد، هر فریادی که در برابر ستم برمی‌خیزد، گامی است در مسیر آن صبح موعود. ظهور، نخست در جان‌ است، سپس در جهان.

 

در این روزگار که زمین از سنگینی بی‌عدالتی خمیده است و قدرت‌های بزرگ، گاه بی‌رحمانه بر سرنوشت ملت‌ها مسلط می‌شوند، دلِ منتظر خسته و نومید بیش از هر زمان دیگری، به یاد آن حجت پنهان آرام می‌گیرد؛ زیرا می‌داند که ظلم، هرچند بسیار، از جنس عدم است و عدم را نسبتی با بقا نیست. می‌داند که خون بی‌گناه، بی‌ثمر نمی‌ماند و آه مظلومان، بی‌پاسخ نمی‌گذرد.

 

و چنین است که این روز، نه تنها جشن میلاد موعود، بلکه جشن معناست؛ جشن امید، رهایی و بازگشت نور به جهان.