یکی از دوستان ما که اتفاقا چندان به دین و مذهب باور ندارد اما انسان هوشیار و فعالی است؛ جنگ میان امریکای ترامپ و جمهوری اسلامی به رهبری آیت الله خامنه ای را به جنگ حسین و یزید زمانه تشبیه کرده است.
جعفر عطایی ضمن اشاره ضمنی به سخنرانی و مواضع آیت الله خامنه ای علیه امریکا می نویسد: فکر می‌کنم حالا زمان این فرارسیده است که منتظر باشیم عدم بیعت حسینِ زمانِ ما با یزید زمان ما چه سناریویی را رقم می‌زند. لجاجت مقدس شیعی، شکست را به رسمیت نمی‌شناسد و باور دارد خون بر شمشیر پیروز است.
به باور او: "نترسی آیت الله خامنه ای در این مقیاس تحسین‌برانگیز است. این نترسی کار را برای آقای ترامپ دشوارتر کرده و احتمالا ارزیابی ترامپ این نبوده است. شاید او توقع داشت که تجمع نیروی بزرگ جنگی در اطراف ایران، خامنه‌ای را بترساند و او را مجبور به تسلیم شدن کند. چون یک ذهنیت حسابگر، منطقی و امروزی، استاندارد ارزیابی ترامپ است. ولی رفتار آیت‌الله خامنه‌ای در این استاندارد نیست."... "موضع‌گیری اخیر آیت‌الله خامنه‌ای نشان داد که او در طول عمرش فقط روضه امام حسین و کربلا را نخوانده و گوش نکرده، بلکه آن را در ذهنیت و شخصیت‌ش درونی هم کرده است."
"""""""""" 
واقعیت امر اینست که وضعیت جاری، جنگ میان دو فرد نیست؛ جنگ دو قدرت، دو ایدئولوژی، دو طرز تفکر و دو جریان حاکم بر جهان و منطقه و مردم است.
ایران برجای خود نشسته است و زندگی خود را می کند. کاری به کار کسی ندارد. تمام فعالیت های برون مرزی ایران برای دفاع از خود است؛ دفاع از امنیت، دفاع از اندیشه ها و ایدئولوژی خود است. حرف از صدور انقلاب و ایدئولوژی ایرانی در مقابل ایدئولوژِی امریکا و اعراب نیست. این جنگ فعلا به جنگ روایت ها شبیه است. جنگی میان زنده ماندن و ایستادگی در برابر زیاده خواهی و زورگویی.

درست مانند زیاده خواهی و بیعت طلبی یزید و ایستادگی امام حسین(ع). درست مانند قِلّتِ عددی اصحاب حسین(ع) و فوج پرشمار یزید. لشکرکشی امروز ترامپ با اعزام هزاران ابزار قدرتمند و ویرانگر جنگی، مشتمل بر صدها جنگنده مدرن، دهها ناو و ناوچه و هزاران بمب و موشک؛ محاصره ای گسترده از هر طرف برای تسلیم کردن و یا کشتن و نابود کردن؛ این لشکر یزید زمان است.

در جانب مقابل، رهبری است که به تبعیت از امام حسین(ع) گفت: مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید؛ یعنی کسی مثل من، با کسی مثل یزید بیعت نمیکند. و این قدرتِ اراده ی حسینی؛ حقیقتا تمام برنامه ها و رجزخوانی های یزید زمانه را به چالشی علیه خودش تبدیل کرده است.

اگر ترامپ بخواهد حمله کند و ضربه بزند؛ ضربه خواهد خورد. مشکلش اینست که نمیداند چگونه و در چه حد ضربه خواهد خورد. اینکه نتیجه لشکرکشی ترامپ همان باشد که یزید مرتکب شد؛ نامعلوم است اما ممکن است ترامپ به گونه دیگری رسوا شود.
اگر مردم ایران، نقش مردم کوفه را بازی نکنند؛ ورق یقینا به نفع ایران برخواهد گشت. این بار تاریخ به نحو دیگری ورق خواهد خورد.
آیت الله خامنه ای مرعوب تهدیدها و لشکرکشی های ترامپ و امریکا نشده است. این تفاوت بزرگ او با رهبران سایر کشورهاست که در مقابل ارعاب ابرقدرت امریکا یا باج می دهند، یا تعظیم می کنند و یا خوش رقصی می کنند.

شاید ما شاهد جنگ بزرگ و ویرانگری میان ایران و امریکا باشیم، شاید هم مذاکرات دو طرف به توافق منجر شود اما جهانیان شاهد هستند که جمهوری اسلامی و مردم ایران مرعوب تهدیدهای بی سابقه، لشکرکشی بی سابقه، انتقال بی سابقه ناوها و جنگنده های امریکا نشده اند. این مقدار از لشکرکشی و ارعاب، تاکنون علیه هیچ کشوری انجام نشده است. و اگر این تهدید متوجه هر کشورِ دیگری می شد و یا بشود، جنگ ناشده؛ آن کشور تسلیم خواهد شد. این تفاوت میان ملت و رهبر حسینی با سایر ملت ها و حکومت ها است.

تمام دنیای کفر در کنار امریکا ایستاده اند. هیچ کشوری لشکرکشی امریکا را محکوم نمی کند، تقبیح نمی کند و بلکه اغلبِ قدرت های همسو با امریکا، نیروی دفاعی ایران را هم تروریستی اعلام می کنند. تقریبا تمام غرب در کنار امریکا ایستاده اند. همه شان در مقابل ترامپ، سرخم هستند. تمام غرب منتظر بمباران ایران هستند. و ایران با رهبر حسینی اش، به تنهایی و با یاران بسیار معدود در منطقه، استوار ایستاده اند و منتظر نشسته اند.

این مردم و این نظام، یقینا چیزی دارند؛ قدرتی که احتمالا بتوانند قدرت نظامی امریکا و ایادی اش را به چالش بکشند؛ منظورم قدرت تسلیحاتی و جنگی و دفاعی است. اما قدرتی بالاتر از سلاح و موشک؛ اراده بالا، شجاعت مثال زدنی، رهبری بی همتا و ایمانی متکی بر معنویت و آموخته هایی عمیق از عاشورا و قیام حسینی در سرزمین ایران است.

لذا شاید فردا شاهد جنگ یزیدی ها و حسینی ها باشیم؛ جنگ میان سلاح و اراده، جنگ حق و باطل. و اکنون نوبت سنجش این آرزوی تاریخی است که همیشه متکی بر قیام امام حسین، خطاب به امام حسین تکرار کرده ایم: یا لَیتَنا کنّا معک! این آرزو، متکی به یک سرزمین و یک ملت و یک قوم خاص نیست. مربوط به تمام آنانی است که خود را در جبهه حسین(ع) می دانند. لذا این یک میدان عالی و یک فرصت خدادادی برای تمام آنانی است که آرزو داشته اند که کاش در صف حسین(ع) در مقابل لشکر یزید می بودند. 
 
حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور