تحولات ماههای اخیر در ایران و نمایشهای ایرانیان خارجنشین در جهان؛ نمایش آموزنده ای برای جامعه بشری داشت. هزاران انسانِ کمهوش و رقاصه ایرانی، زیر بیرق شاهزادهی سفیهِ ایرانی، از ترامپ و نتانیاهو مداوم می خواستند که به ایران حمله کنند و تمام نظام و ساختار حاکمیت و زیربناهای کشورشان را ویران کنند.
آنها پرچم اسرائیل را بر تن شان می بستند و یا بر دستانشان می افراشتند تا علیه خاک و ناموس ایران، جنایتکاران صهیونیست را ترغیب و تشویق کنند تا بر روی مردم ایران بمب بریزند. آنها در تجمعات شان به ترامپ و نتانیاهو "عمو" می گفتند و آرزوی شان را در F35 و B2 و ناوهای غول پیکر امریکایی و تسلیحات مدرن امریکا و بر توانمندی تروریستی اسرائیل فریاد می زدند.
وطنفروشان ایرانی در قلب تهران، در قالب دانشجو و در محیط دانشگاه نیز درفش ایران را به آتش می کشیدند.
زمانی که توطئه امریکایی-صهیونیستی موجب شد تا اینترنت در ایران مسدود شود و فضای تبلیغاتِ جهانی کاملا در اختیار رقاصه ها و مزدوران اسرائیل و امریکا قرار بگیرند و پلتفرم های شبکه های اجتماعی را در قبضه خودشان در آورند، صداهای بلندی هم در این فضا شنیده می شد و در مقابل این عناصر مزدور؛ صدای حقانیت مردم ایران و نظام جمهوری اسلامی را فریاد می زدند و درفش حقانیت ایران اسلامی را بر می افراشتند؛ آنها بیشتر فارسی زبان های افغانستانی بودند.
افغانستانی ها در زمانی که تبلیغات زهرآگین مخالفان جمهوری اسلامی ایران بلند بود، صدای حقانیت ایران و مردم این سرزمین را بلند کردند. افغانستانی ها صدای حق و عدالت را بلند کردند و در پای جفنگبافیهای مزدوران صهیون، کامنت ها و نظرات زیادی در تقبیح وطنفروشی و هرزگی و بی بندوباری های هرزگان ایرانی می نوشتند.
این حقگویی ها و روشنگری ها در مقابلِ ادبیات و روایتِ دشمنان مردم ایران، آنقدر رسا و مؤثر بود که وطنفروشان و زامبی های ایرانی، بطور مستقیم افغانستانی ها را تهدید به قتل و کشتار می کردند و یا دشنام های رکیک به افغانی ها می دادند و یا با انتشار کلیپ های متعدد از افغانستانی ها خواهش می کردند که در فرایندِ موجود، بی طرف باشند.
افغانستانی ها اما دست از تبیین و حقگویی بر نداشتند. این یعنی افغانستانی ها با تمام ناملایمتی هایی که از برخی مأموران بدکردار ایرانی دیده اند، اما پاس نان و نمک مردم ایران و سیاست حمایتگر نظام جمهوری اسلامی ایران را دانستند.
پرده دوم از حضور افغانستانی ها؛ پس از تجاوز نظامی امریکا و اسرائیل بر خاک ایران، رُخ نمود. تمام افغانستانی ها مخصوصا مهاجرین افغانستانی مقیم ایران، از یک طرف سوگوار شهادت آیت الله العظمی خامنه ای شدند و هستند و از سوی دیگر، قاطعانه و صمیمانه در کنار مردم قهرمان ایران ایستادند و برادرانه در تمام زمینه ها مشارکت کردند، حضور یافتند و آرزوی سهمگیری در دفاع از مردم و سرزمین ایران را داشته و دارند.
افغانستانیها؛ خصوصا مهاجرین مقیم ایران؛ خودشان را و تن و جسم و روح و روان شان را زخم خورده می دانند. صدها هزار افغانستانی می خواهند در جایی و به نحوی در کنار مردم و نظام ایران مشارکت داشته باشند؛ بیشتر از حضور، مؤثرتر از شعار. اما حقیقتا نمیدانند چه کنند و کجا بروند. فراتر از دعا؛ فراتر از آمدن به خیابان، ببشتر از بیان و نگارش، فراتر از غصه خوردن از ویرانی های جنگی؛ نمیدانند چه باید بکنند.
مهاجرین افغانی، ایرانیتر از رقاصههای ایرانیِ خارجنشین؛ و ایراندوستتر از مزدوران داخلنشین هستند. آنها ایران اسلامی و نظام جمهوری اسلامی را ولو که همین حالا زیر تعقیب ماشین های افغانی بگیریِ شان هم که باشند، هزاربار بر وعدههای چرب و فریبندهی سلطنتطلبان و رقاصه های ایرانی ترجیح می دهند.
افغانستانیها حقوق بشرِ امریکایی-صهیونیستی را سراب می بینند و تجربه تلخ حاکمیت امریکایی بر سرزمین شان را پیش چشمشان دارند. افغانی ها چهره هایی همچون مسیح علینژاد و رضا پهلوی را قبلا در سیمای بیبیگل غنی و اشرف غنی دیده اند و سقوط و انحطاط را با حاکمیت امریکایی، تجربه کرده اند.
مهاجرین افغانستانی از ستم و تباهیِ دخالت خارجی و از بی عرضگی حکام دستنشانده شان، به آیتالله خامنه ای و به یاران امامِ شهید، پناه آورده اند. آنها هرچند زخم خورده از مأمورانِ افغانیبگیر و سیاست های تبعیض آمیز برخی چهره های ناسالمِ درون نظام اسلامی هستند؛ اما دست نوازش شهید سیدعلی خامنه ای را بر سر شان به گرمی احساس کرده اند. با رهبر شهید، انس دارند. افغانی ها، ایران را با امام رضا و خامنه ای می شناسند و نه با رقاصه های اروپانشینِ وطنفروش و با پیرکودکِ پهلوی!
برای همین است که در تهاجم فرهنگی و رسانه ای و در تجاوز نظامی علیه مردم ایران؛ افغانستانی ها با جان و دل در کنار مردم و نظام ایران اسلامی ایستاده اند و این را کمترین وظیفه خود می دانند.
حسینی مدنی- خبرگزاری جمهور
دریافت صفحه با کد QR