​
پنجشیر، ولایتی که روزگاری به عنوان دژ تسخیرناپذیر شناخته می‌شد، امروز بر اساس گزارش‌های موثق رسیده به خبرگزاری جمهور، به یک زندان کلان، مخوف و بسته برای ساکنان اصیل آن تبدیل شده است. منابع محلی تصویر وحشتناکی از خفقان شدید، نقض سیستماتیک حقوق بشر و ترور سایه به سایه را در این ولایت کوهستانی ترسیم می‌کنند؛ جایی که ساده‌ترین رفتارهای روزمره و سنتی انسانی، امروز می‌تواند به قیمت جان شهروندان تمام شود.
 
​در پنجشیرِ تحت کنترل طالبان، حتی حق ابتدایی معاشرت و گفتگو نیز از مردم سلب شده است. جوّ امنیتی و استخباراتی به قدری اختناق آور است که حتی دو نفر نمی‌توانند آسوده در کنار هم بنشینند و با یکدیگر صحبت کنند. تجمع‌های دو یا چند نفره به سرعت توسط جنگجویان طالبان به عنوان نشست‌های مشکوک تلقی شده و منجر به بازداشت، شکنجه و بازجویی‌های بی‌رحمانه می‌شود؛ فضایی از بی‌اعتمادی و ترس که مردم را حتی از نزدیکان‌شان نیز بیمناک کرده است.
 
​هم‌زمان با این خفقان امنیتی، حریم خصوصی خانه‌ها نیز دیگر هیچ حرمتی ندارد. جنگجویان طالبان به طور مداوم و به بهانه‌های واهی، شب‌هنگام به خانه‌های مسکونی یورش می‌برند، جوانان و مردان را با خود می‌برند و در بسیاری از موارد، این افراد هرگز به خانه برنمی‌گردند. جسد تیرباران شده این بازداشت‌شدگان شبانه، پس از چند روز در گوشه و کنار ولایت پیدا می‌شود که نشان‌دهنده جریان داشتن یک سلسله اعدام‌های صحرایی و خودسرانه برای سرکوب هر شهروند مشکوک است.
 
​تکان‌دهنده‌ترین بخش این وضعیت، رفتار با چوپانها و دام‌داران پنجشیری است که اوج پارانویای امنیتی حاکمان فعلی را نشان می‌دهد. منابع محلی به خبرگزاری جمهور می گویند: پیش از این، طالبان برای کنترل کوهپایه‌ها سیستم عجیبی را پیاده کرده بودند؛ چوپان ها باید صبحگاه، تمام گوسفندان و بزها و مال خود را پیش از رفتن به کوه برای شمارش حاضر می‌کردند و شامگاه نیز موقع بازگشت، آمارگیری تکرار می‌شد. اگر حتی یک رأس گوسفند کم می‌بود، فرض بر این گذاشته می‌شد که به نیروهای جبهه مخالف داده شده و مجازات این گوسفندِ گم‌شده، تیرباران فوری و صحرایی چوپان بود. حال منابع محلی تایید می‌کنند که اوضاع از این هم وخیم‌تر شده و طالبان به طور کلی بردن گله های دام به کوه‌ها را ممنوع کرده‌اند؛ تصمیمی که عملاً شاهرگ معیشتی هزاران خانواده را قطع و فقر مطلق را بر مردم پنجشیر حاکم کرده است.
 
​در کنار این محدودیت‌های شدید؛ طالبان در راستای سانسور شدید خبری و جلوگیری از درز گزارش‌های جنایات‌شان به رسانه‌ها، استفاده از تلفن‌های هوشمند را نیز در سراسر پنجشیر ممنوع اعلام کرده‌اند. داشتن تلفن هوشمند به معنای دسترسی به کمره و انترنت است؛ ابزاری که طالبان آن را برای مستندسازی رفتارهای خود خطرناک می‌دانند و هرکسی را که با این مدل گوشی‌ها دستگیر کنند، با اتهامات سنگین استخباراتی مواجه می‌سازند تا ارتباط پنجشیر با جهان بیرون کاملاً قطع بماند.
 
​تحلیل‌گران سیاسی با کنار هم قرار دادن این شواهد به این باورند که تبدیل پنجشیر به یک زندان بدون سقف، ممنوع کردن معیشت، سلب آزادی بیان و ارتکاب ترور مداوم، فراتر از تدابیر امنیتی ساده بوده و هدف آن پیاده‌سازی یک استراتژی کوچ اجباری خاموش است تا زندگی را برای باشندگان اصلی پنجشیر غیرقابل تحمل کنند.
 
خبرگزاری جمهور- کابل